Nie później niż w roku 1237 nawiązał kontakt z Chorezmijczykami, grupą najemników stanowiącą pozostałość po armii ostatniego chorezmszaha Dżalal ad-Dina (1220–1231). Początkowo wszedł z nimi w konflikt, a kiedy wycofał się do Sindżaru, obległ go tam władca Mosulu Badr ad-Din Lulu (1232–1259). Udało mu się jednak przekonać Chorezmijczyków do przejścia na jego stronę, ci zaś pokonali siły Mosulu i przepędzili armię Sułtanatu Rumu spod Diyarbakıru oraz zdobyli Nusaybin. W nagrodę za ich usługi As-Salih oddał im we władanie prowincję Dijar Mudar.
W międzyczasie w marcu 1238 roku zmarł Al-Kamil – sułtanem Egiptu został Al-Adil Abu Bakr, a niedawno zdobyty przez jego ojca Damaszek został przekazany Al-Dżawwadowi Junusowi, wnukowi Al-Adila (1200–1218). Stało się tak mimo że Al-Kamil obiecał oddać Damaszek we władanie swojemu bratankowi An-Nasirowi Dawudowi (1227–1249). Al-Dżawwad Junus, zdając sobie sprawę ze słabości swojej pozycji, pod koniec 1238 roku zaproponował As-Salihowi wymianę Damaszku na posiadłości w Al-Dżazirze. Ten w styczniu 1239 roku przybył, by objąć miasto w posiadanie, jednocześnie pozostawiając swojemu synowi Al-Mu’azzam Turan Szahowi (1249–1250) rządy w Hisn Kajfie. As-Salih zaczął planować inwazję Egiptu, An-Nasir zaś zaproponował mu wspólne działanie pod warunkiem natychmiastowego oddania mu władzy w Damaszku.