Wspólnie z Bahonarem, Behesztim i Motahharim wstąpił również do Irańskiego Stowarzyszenia Nauczycieli, by szerzyć w nim idee rewolucji islamskiej i polemizować ze zwolennikami komunistycznej partii Tude.
W latach 1961–1963 był więziony i torturowany przez policję polityczną SAWAK. W 1968 został wydalony z kraju. Po powrocie nie mógł wrócić do pracy w seminarium; pozwolono mu na wykładanie jedynie na Uniwersytecie Teherańskim. Przez pewien czas był również naczelnym imamem w meczecie Dżawid w Teheranie, gdzie skupił wokół siebie kolejną grupę zwolenników idei Chomejniego.
W 1978 przewodził masowym publicznym modlitwom w stolicy Iranu w dniu Id al-Fitr, które zamieniły się w pokojową manifestację poparcia dla Chomejniego. Wzięło w niej udział ok. 200 tys. osób. W momencie wybuchu rewolucji islamskiej był naczelnym imamem meczetu Ghoba w Teheranie. Odegrał pierwszoplanową rolę w okresie rewolucji, a po jej zwycięstwie został dziekanem wydziału teologicznego na Uniwersytecie Teherańskim oraz przewodniczącym komitetu rewolucyjnego w IV dzielnicy stolicy Iranu.