Sturmiuszowi udało się ponadto pozyskać wielu darczyńców na rzecz opactwa.
Jego działalność wzbudziła niechęć arcybiskupa Moguncji Lula, który chciał przejąć opactwo w Fuldzie. Sturmiuszowi zarzucono zdradę i zesłano w 763 roku do Jumièges w Normandii. Sturmiusz został zrehabilitowany za wstawiennictwem Pepina Krótkiego w 765 roku, a opactwo w Fuldzie przeszło na rzecz króla i otrzymało status Reichsabtei.
Karol Wielki darzył Sturmiusza zaufaniem i zlecił mu chrystianizację Saksonii (obecnie tereny kraju związkowego Dolna Saksonia). W 774 roku uzyskał dla opactwa w Fuldzie immunitet cesarski. W 779 roku towarzyszył Karolowi Wielkiemu w wyprawie przeciwko Sasom. Zachorował podczas wyprawy i wrócił do Fuldy, gdzie zmarł 17 grudnia.
Sturmiusz został kanonizowany podczas drugiego soboru laterańskiego w 1139 rokuAllgemeine Deutsche Biographie (ADB) podaje rok 1149 jako datę beatyfikacji.. Żywot św. Sturmiusza Vita Sturmi sporządził – mnich, krewny i uczeń Sturmiusza. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dies natalis.
Zobacz też wstawiennictwo świętych
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Niemieccy opaci benedyktyńscy Kategoria:Urodzeni w VIII wieku Kategoria:Zmarli w 779 Kategoria:Święci katoliccy