W latach 1970–1973 pełnił funkcję parlamentarnego sekretarza przy ministrze edukacji. W rządzie Jacka Lyncha 18 grudnia 1972 został ministrem bez teki. Od 3 stycznia 1973, kiedy to zastąpił Briana Lenihana, do 14 marca tegoż roku pełnił natomiast funkcję ministra transportu i energii (zastąpił go następnie Peter Barry). Sprawował urząd ministra spraw zagranicznych u tego samego premiera od 5 lipca 1977 (gdy zastąpił Garreta FitzGeralda) do 11 grudnia 1979 (gdy jego następcą został Brian Lenihan). 12 grudnia 1979 wszedł w skład gabinetu Charlesa Haugheya, zastąpił George’a Colleya na stanowiskach ministra służb publicznych oraz ministra finansów. Pierwszą z tych funkcji pełnił do 24 marca 1980, a drugą do 16 grudnia 1980; obie przejął po nim Gene Fitzgerald. W rządzie tym został też ministrem planowania gospodarczego i rozwoju (21 stycznia 1980 departament ten przekształcono w departament energii, a następnie dnia Michael O’Kennedy przestał pełnić tę funkcję).