nazwa pochodziła od grodu Mecklenburg. Odtąd Meklemburgia stała się obiektem szybkiej germanizacji i chrystianizacji.

W 1227 r., po śmierci Henryka Borwina I doszło do rozpadu księstwa Meklemburgii na cztery części, których ośrodkami były Mecklenburg, Rostock, Parchim oraz Werle. Już w 1256 r. władcom Mecklenburga udało się uzyskać część ziem książąt z Parchimia (pozostała przypadła hrabiom Schwerinu), wówczas też (w 1257 r.) przenieśli swą siedzibę do Wismaru. Z kolei w 1319 r. udało im się zjednoczyć także Rostock; panujący w tym okresie Henryk II Lew uzyskał też część państwa brandenburskiego ze Stargardem. Werle pozostało odrębnym księstwem pod rządami bocznej gałęzi dynastii meklemburskiej aż do 1436 r.

Po śmierci Henryka II Lwa w 1327 r. księstwem meklemburskim władali dwaj jego synowie, Albrecht II Wielki i Jan I. W 1348 r. cesarz Karol IV Luksemburski wyniósł ich do rangi książąt Rzeszy (dotąd używali oni tytułu Fürst, odtąd – Herzog). 1352 r. bracia postanowili podzielić kraj: Albrecht objął władzę w głównej części z Wismarem, a Jan objął część ze Stargardem. W 1358 r. Albrecht uzyskał hrabstwo Schwerina, a w 1363 r. udało mu się doprowadzić do wyboru jego syna, także Albrechta na króla Szwecji;