Za ten ostatni Goya otrzymał wysokie wynagrodzenie 4500 reali de vellón (wypłacone 28 kwietnia 1788), co świadczyło o jego rosnącej sławie.
Francisco Cabarrús Francisco Cabarrús (1752–1810) był człowiekiem oświecenia o pochodzeniu francusko-baskijskim, naturalizowanym w Hiszpanii. Jako utalentowany polityk i finansista zajmował ważne stanowiska pod rządami Karola III, Karola IV, Manuela Godoya i Józefa Bonapartego. Odegrał decydującą rolę w założeniu Banku Narodowego San Carlos i Królewskiej Kompanii Filipin; obie inicjatywy znacząco wpłynęły na ekonomiczny rozwój kraju. Po wybuchu rewolucji francuskiej polityczna kariera Cabarrusa została złamana, był prześladowany przez inkwizycję, lata 1790–1792 spędził w więzieniu. Został zrehabilitowany przez Manuela Godoya, lecz wcześniejsza dyskredytacja była dla niego poważnym ciosem. W czasie wojny niepodległościowej początkowo popierał generała Palafoxa, obrońcę Saragossy, jednak później współpracował z rządem Józefa Bonapartego.