Józefa Sas–Hoszowskiego, a następnie przeszedł do Warszawy i uczestniczył w obronie Pragi.
Po kapitulacji stolicy dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał w latach 1939–1940 w Oflagu IV A Hohnstein, w roku 1940 w Oflagu ll B Arnswalde i w latach 1940–1945 w Oflagu II C Woldenberg, gdzie w grupie artylerii ciężkiej prowadził tajne szkolenie oficerów. Po uwolnieniu przyjechał do Warszawy.
W kwietniu 1945 roku został powołany do służby w Wojsku Polskim, gdzie był wykładowcą instrukcji strzelania w I Oficerskiej Szkole Artylerii, a następnie w okresie maj 1945 – kwiecień 1946 roku w Centrum Wyszkolenia Artylerii. Później przeniesiono go do Departamentu Piechoty i Kawalerii MON na stanowisko pomocnika kierownika sekcji ogólnej szkół oficerskich do spraw artylerii. 22 lipca 1946 roku awansowany do stopnia podpułkownika i w grudniu 1946 roku przesunięty do Departamentu Wyszkolenia Bojowego, w którym był początkowo kierownikiem sekcji ogólnej szkół oficerskich w Wydziale III (Szkół i Kursów), a następnie starszym pomocnikiem szefa tego wydziału do spraw artyleryjskich. 31 maja 1948 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 11 lutego 1966 roku.