Michał Łuczyński prasł. formę rekonstruuje jako *Pribyglovъ.
Pierwotnie Aleksander Brückner także odczytał pierwszy człon jako Przyb-, a cały teonim rekonstruował jako Przybychwał. Ostatecznie jednak zrezygnował z takiego odczytu i uznał, że Pripegala jest zepsutym zapisem teonimu Trzygłów. Jednakże taka interpretacja jest niepoprawna, ponieważ nie ma dowodów, by słowiańskie ⟨p⟩ oddawano przez t w zapiskach niemieckich. Część badaczy próbowała odczytać zapis jako Przypiekało, Připekal, Prepiekal, Przypiekała, Pripekało itp. ‘przypiekające słońce’ od czasownika *pripěkati ‘przypiekać’.
Według Michała Łuczyńskiego Przybygłów był epitetem lub synonimem Swarożyca. Przemawiać ma za tym fakt, że w świątyni Swarożyca-Radogosta w Radogoszczy, będącą głównym sanktuarium Wieletów, przyjmowano ofiary z głów ludzkich, np. w 1066 r. w ten sposób złożono mu w ofierze biskupa meklemburskiego Jana. Dodatkowym argumentem może być to, że Swarożyc często interpretowany jest jako bóg słońca, a ścinanie lub ścięte głowy w Indiach i wśród Celtów były związane z kultem słońca.