W latach 1914–1917 prowadził wykłady gościnne na amerykańskich uczelniach. Oprócz pracy akademickiej, agitował na rzecz nieangażowania się Stanów Zjednoczonych w wojnę w Europie. Do Niemiec powrócił po zerwaniu przez to państwo stosunków dyplomatycznych ze Stanami Zjednoczonymi w 1917. Został doradcą cesarza do spraw amerykańskich.
Po I wojnie światowej, w latach 1920–1922, był ekspertem do spraw reparacji wojennych w Kancelarii Rzeszy; współpracował z niemiecką delegacją negocjującą traktat wersalski w Paryżu i uczestniczył w konferencji w Spa. Był członkiem założycielem Niemieckiej Partii Demokratycznej (Deutsche Demokratische Partei).
Po 1920 został wykładowcą Wyższej Szkoły Handlowej w Berlinie i kierownikiem założonego przez siebie Instytutu Finansów, a w 1931 rektorem tej szkoły. W latach 1924–1926 wykładał na Williams College w Stanach Zjednoczonych.
W latach 1930–1932 był członkiem tzw. delegacji do spraw złota, powołanej przez Ligę Narodów do analizy rzadkości złota i jej wpływu na waluty oparte na złocie.
Po dojściu nazistów do władzy w 1933 został wyrzucony z pracy i uciekł do Londynu, gdzie w latach 1933–1938 wykładał w Londyńskiej Szkole Ekonomii. W czasie II wojny światowej pracował na uczelniach amerykańskich, gdzie prowadził działania na rzecz Wielkiej Brytanii jako agent wpływu.