María Ignacia Álvarez de Toledo y Gonzaga (1757–1795), córka markiza de Villafranca del Bierzo, była pierwszą żoną hrabiego Altamiry. Para pobrała się 3 kwietnia 1774 i doczekała się siedmiorga dzieci. Hrabiostwo otaczali artystów mecenatem.
Opis obrazu Hrabina, z córką Marią Augustiną na kolanach, siedzi na eleganckiej sofie obitej niebieskim jedwabiem. Szykowny mebel ma zapewne przywoływać przepych pałacu hrabiów Altamira. María Ignacia jest ubrana w modnym stylu epoki – krój sukni jest angielski, ale peruka i makijaż należą do francuskiej estetyki, podobnie jak jasnoróżowa satyna ozdobiona kwiatami haftowanymi na rąbku sukni. Jej mocno upudrowana twarz przypomina maskę. Matka i córka trzymają w rękach fiołki, co podkreśla więzi rodzinne. Obok prawego ramienia hrabiny pojawia się plama światła – odbija się ono od pozłacanej ramy sofy, rzeźbionej motywem liści laurowych. Goya skupia się bardziej na kolorystyce i detalach stroju niż na osobowości modelki.