Przeprowadzone próby w powietrzu wykazały bardzo dobre właściwości samolotu, który cechował się dużą prędkością maksymalną (pomimo zastosowania silnika o małej mocy) oraz dobrą zwrotnością. Cały projekt został przerwany po katastrofie, do jakiej doszło 18 lipca 1941 roku. W jej wyniku prototyp został zniszczony, a pilotujący maszynę znany włoski pilot Arturo Ferrarin poniósł śmierć.
Konstrukcja SAI 107 był wolnonośnym dolnopłatem wykonanym w całości z drewna. Do napędu samolotu użyto rzędowego, 12-cylindrowego silnika w układzie odwróconego V, Isotta Fraschini Gamma RC.35-IS oraz dwułopatowego, drewnianego śmigła. W podstawowej konfiguracji konstruktor zachował długą osłonę kabiny, sięgającą dziobu samolotu, taką samą jak w pierwowzorze czyli maszynie SAI 7. W ostatecznej konfiguracji zrezygnowano z takiego rozwiązania. Samolot posiadał klasyczne, chowane podwozie główne oraz stałe kółko ogonowe. Skorupowy kadłub wykonany z integralnym statecznikiem pionowym. Dwudźwigarowe skrzydła pokryte sklejką.