W 1947 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu, 22 czerwca 1952 r. (po pięciu latach studiów) w przemyskiej katedrze przyjął święcenia kapłańskie z rąk bpa Franciszka Bardy. Po święceniach posługiwał jako wikariusz w parafiach: Raniżowie (1952–1953) i Hyżnem (1953-1956). Od 1956 rozpoczął studia specjalistyczne z zakresu historii Kościoła na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskując w maju 1962 r. stopień naukowy doktora na podstawie pracy napisanej pod kierunkiem ks. prof. Mieczysława Żywczyńskiego Diecezja przemyska w połowie XVI wieku. W tym samym roku dzięki rozprawie Skład osobowy Kapituły przemyskiej w początkach XVII wieku otrzymał stopień magistra nauk humanistycznych (mgr – 1962, promotor: Jerzy Kłoczowski)Wykaz prac magisterskich i doktorskich napisanych pod kierunkiem Jerzego Kłoczowskiego, [w:] Henryk Gapski (red.), Historiae peritus. Księga jubileuszowa profesora Jerzego Kłoczowskiego, cz. 2, Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej 1998, s. 273.. Po powrocie do rodzimej przemyskiej diecezji pracował początkowo jako wikariusz w Trześniowie (1963–1964), następnie w Rzeszowie-Staromieściu (1964–1965), a od 1965 r. był wykładowcą historii Kościoła w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu do 2000 r.