W 1928 uczestniczył w ekspedycji ratunkowej do rozbitego niedaleko Spitsbergenu sterowca „Italia”, który rozbił się tam 25 maja. 7 czerwca rosyjski radioamator z Archangielska wychwycił sygnał ratunkowy od Włochów. W akcji ratunkowej udział wzięło 18 statków i 21 samolotów z sześciu państw. Związek Radziecki skierował do akcji, oprócz „Małygina”, także lodołamacz „Krasin” i statek „Siedow”. Na „Małyginie” bazowali m.in. lotnicy uczestniczący w akcji.

Po tych wydarzeniach statek brał udział w trudnych rejsach arktycznych, prowadząc badania glacjologiczne i hydrologiczne. W 1935 pływał we wschodniej części Morza Karskiego, w okolicach Wyspy Isaczenki. Załoga odkryła wówczas siedem niewielkich wysp, które nazwano Archipelagiem Kirowa. W 1937, podczas prowadzonych badań (w towarzystwie statków „Siedow” i „Sadko”), we wschodniej części Morza Łaptiewów, na północ od ujścia Leny, flotylla spóźniła się z dotarciem przez Cieśninę Wilkickiego do któregoś z portów na Morzu Karskim. Cieśnina była już zamknięta zwałami lodu. Próby przebicia się na wschód również nie przyniosły rezultatów. 23 października statki wmarzły w pole lodowe i rozpoczęły dryf. Z 217 członków załóg pozostawiono tylko 33, resztę ewakuowano samolotami. Pozostali prowadzili dalsze badania naukowe.