W 1920 r. rozpoczął pracę w Politechnice Warszawskiej, jako wykładowca techniki prądów słabych na Wydziale Budowy Maszyn i Elektrotechniki. 22 września 1924 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego i równocześnie objął kierownictwo Katedry Prądów Słabych na Wydziale Elektrycznym PW. 1 września 1929 r. uzyskał nominację na profesora zwyczajnego. W latach akad. 1925/26-1927/28 sprawował funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej.
Był również konsultantem firmy L.M. Ericsson, a także Państwowych Zakładów Tele- oraz Radiotechnicznych w Warszawie.
W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 wraz ze Stanisławem Ryżko obsługiwał nadajnik Zakładu Radiotechniki PW, który działał do kapitulacji stolicy. Zginął w czasie powstania warszawskiego, podczas szturmu generalnego na teren Politechniki 19 sierpnia 1944 − został rozstrzelany przez Niemców przed swoim domem na ul. Koszykowej 75.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 72-5-25/26).