W międzyczasie przed zgromadzeniem z Ognissanti postawiono zadanie zreformowania innych klasztorów tej reguły, w związku z czym w 1518 roku 14 z nich zostało z woli patriarchy Antonia Contariniego wysłanych do klasztoru SS. Biagio e Cataldo na wyspie Giudecca.
XIX i XX wiek Na mocy dekretu Królestwa Włoch z 8 czerwca 1805 roku, cała wspólnota zakonna została 28 lipca następnego roku skupiona w klasztorze SS. Biagio e Cataldo. W tym samym roku kompleks kościelno-klasztorny został przez Francuzów zamknięty i ogołocony z dzieł sztuki. Miejsce cysterek w Ognissanti zajęły siostry kapucynki z Castello, ale i one 12 maja 1810 roku zostały rozwiązane, po czym w 1820 roku przywrócone. W 1820 roku budynek klasztoru przeznaczono na szkołę dla dziewcząt. W okresie późniejszym burmistrz Wenecji Giambattista Giustinian założył w kościele dom starców. W klasztorze natomiast ulokowany został szpital. Kościół został odrestaurowywany na potrzeby pacjentów i ich gości i ponownie otwarty.