O obyczajach Kościoła Katolickiego i obyczajach manichejczyków (łac. De moribus Ecclesiae catholicae et de moribus Manichaeorum) – wczesny anty-manichejski traktat Augustyna z Hippony. Rozpoczął go w Mediolanie ok. 387/388 r. niedługo po przyjęciu chrztu, dokończył w 389 r. w rodzinnej Tagaście, już po napisaniu komentarza Przeciwko manichejczykom komentarz do Księgi Rodzaju.
Treść Augustyn pisał De moribus, mając świeżo w pamięci swe doświadczenia z okresu bycia słuchaczem w sekcie manichejskiej. W traktacie gorzko wyrażał się o braku zrozumienia przez manichejczyków tego, co ortodoksyjni chrześcijanie im mówili. Chrześcijański neofita widział w obcowaniu z nimi zastosowanie ewangelicznych słów Jezusa: „nie rzucajcie psom tego co święte” (Mt 7,6). Według Augustyna, nauczyciele sekty odpowiadali na nauczanie Kościoła zamiast argumentami, "szczekaniem". Mówił: „Nie gniewajcie się. Ja także szczekałem w odpowiedzi i byłem psem, gdy ludzie słusznie stosowali do mnie nie pokarm nauki, lecz kij odrzucenia (De moribus I,18.33)”.
Bezpośrednim celem napisania dzieła była obrona Starego Testamentu przed poglądami manichejskimi oraz ukazanie wyższości ascetyki chrześcijańskiej (I.1.1 - I.2.3.).