Przedstawienie składa się z kilku części: 1) curcuna - pantomima zalotnych młodzieńców - tancerzy köçek i çengi oraz błaznów curcunabaz i maşkar, 2) prolog w wykonaniu Pişekâra, 3) muhavere - dialogi Pişekâra i Kavuklu obejmujące: a) arzbar - prezentację i b) tekerleme - monolog wyliczankę Kavuklu pełną efektów onomatopeicznych i absurdu słownego, 4) fasl-ı taklit - część właściwą spektaklu z udziałem postaci drugoplanowych, 5) epilog i zaproszenie przez Pişekâra na następne przedstawienie. Najważniejszą częścią przedstawienia jest muhavere polegające na mnożeniu nieporozumień słownych Niekiedy w ramach przedstawień odbywały się solowe występy śpiewaków, tancerzy i akrobatów; typowym instrumentem muzycznym w orta oyunu był obój typu surma.
Dekoracja składała się z parawanu (yeni dünya - nowy świat, dwa krzesła i dwuskrzydłowa konstrukcja typu dükkân - kram, sklep), miejsce pracy Kavuklu i przedmiot pełniący funkcję stołu. Widownia była oddzielona od placu gry barierką i podzielona na część męską (mevki) i damską (kafes - za kratą). Za zasłoniętą kurtyną znajdowała się garderoba aktorów (sandık odâsi - pokój na kufry). Role kobiece grali mężczyźni. Artyści wstępowali do teatru już w dzieciństwie i byli kształceni według systemu mistrz-uczeń, a po okresie terminowania otrzymywali uprawnienie (pazat) do określonego emploi.