W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem marynarzy w I Batalionie Kadry Floty broniąc Gdyni i Oksywia, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po walkach trafił do niewoli. Przebywał w obozach jenieckich: Oflag II A Prenzlau, Oflag II E Neubrandenburg, Oflag II D Gross-Born, Stalag X B Sandbostel.
Po wyzwoleniu z obozu jenieckiego w 1945 trafił do Polskiej Marynarki Handlowej w Wielkiej Brytanii. W 1946 wrócił do Polski i został zastępcą kierownika Wydziału Holowniczo-Ratowniczego Żeglugi Polskiej S.A., zajmującego się oczyszczaniem portów i red z wraków pozostałych po działaniach wojennych. W 1951 wydział przekształcono w przedsiębiorstwo Polskie Ratownictwo Okrętowe. Witold Poinc został w nim dyrektorem ds. technicznych i kierował wydobyciem ponad 200 wraków (30 z nich przywrócono do służby), w tym Gneisenau, blokującego wejście do gdyńskiego portu. Tworząc pierwsze polskie przedsiębiorstwo wydobywające wraki W. Poinc korzystał z doświadczeń firm duńskich i radzieckich, ale opracował też nowatorskie metody, za co otrzymał nagrody państwowe.
Od stycznia 1958 przez 10 lat był kapitanem portu w Gdyni. W 1968 przeniesiony został do Urzędu Morskiego w Gdyni, gdzie do 1973 był zastępcą dyrektora do spraw awaryjności we flocie.