W ELF wykształciły się frakcje dzielące się wedle kryteriów etnicznych, regionalnych, religijnych i ideologicznych. Silna była frakcja chrześcijańska o socjalistycznej orientacji. Nosiła ona początkowo nazwę Erytrejski Front na Rzecz Niepodległości a jej liderem był Isajas Afewerki. Frakcja działała głównie w rejonie Akele Guzaj. Kolejnym odłamem Erytrejskiego Frontu Wyzwolenia był Sekretariat Generalny utworzony w Bejrucie przez Osmana Sabbe. Sekretariat dysponował Ludowymi Siłami Wyzwolenia. Frakcja Sekretariatu Generalnego funkcjonowała głównie u wybrzeżu Morza Czerwonego. Trzecią z frakcji byli Obelites, działający głównie na nizinnych terenach w okolicach Barka. Grupa skupiała głównie ludność plemienia Beni - Amer.
Każda z frakcji ELF działała osobno. W styczniu 1972 roku w Bejrucie odbyło się spotkanie na którym zdecydowano o powołaniu Erytrejskiego Frontu Wyzwolenia - Ludowych Sił Wyzwolenia. Organizacja ta skupiała wszystkie trzy frakcje, przy czym każda z nich zachowała osobne nazwy. Współpraca między frakcjami nie trwała długo a wkrótce zaczęły się one zwalczać wzajemnie. Przeciwko nim wystąpiła także macierzysta organizacja której ówczesnym liderem był Tedla Bairu (był premier erytrejski). ELF rozbiła frakcje Obelites i grupę Osmana Sabbe, niemniej jednak nie zdołała zaszkodzić socjalistami Afewerki.