Doszło do bitew z wojskami feudałów pod Apátfalva, Nădlac i Cenad. W pierwszej chłopi ponieśli klęskę, ale w kolejnych bitwach dowodzeni przez Györgya Dózsę odnieśli zwycięstwa. W bitwach pod Nădlac i Cenad głównym przeciwnikiem powstańców były oddziały biskupa Csákiego. Zwycięskie bitwy umożliwiły rozszerzenie powstania i marsz oddziałów powstańczych na Temeszwar.
Do rozstrzygającej bitwy między armią chłopską a wojskami Jana Zapolyi, późniejszego króla Węgier, doszło pod Temesvárem. Po przegranej bitwie chłopi zostali surowo ukarani, a dodatkowo zwiększono im podatki oraz wymiar pańszczyzny. Wśród praw znalazł się i zapis o zakazie zajmowania wyższych stanowisk kościelnych przez księży pochodzenia chłopskiego.
Rannego przywódcę chłopskiego powstania Györgya Dózsę ujęto, a następnie żywcem spalono na stosie. Po jego śmierci na czele powstańców stanął jeszcze ksiądz Lörinc Mészáros, ale i on poniósł klęskę. Stracono wielu chłopów, pozostałych obciążono za zniszczenia wojenne oraz skazano na wieczne poddaństwoGeorge Kohn Encyklopedia wojen, Warszawa 1998, s.144,145..