Model dyskretny Najbardziej uniwersalnym podejściem do analizy dynamicznej jest budowa liniowego modelu dyskretnego o skończonej liczbie stopni swobodyW.Nowacki, Dynamika budowli, Arkady, Warszawa 1974. Model taki wykorzystywany jest powszechnie w metodach takich jak np. metoda elementów skończonych. Istota tego modelu polega na opisaniu pola przemieszczeń kontinuum w sposób przybliżony, za pomocą prostych funkcji np. wielomianów zbudowanych na bazie parametrów przypisanych węzłom dostatecznie gęstej siatki dzielącej kontinuum na elementy o skończonych rozmiarach (elementy skończone). Dzięki temu stan przemieszczenia w takim modelu może być jednoznacznie opisany za pomocą wektora o skończonej liczbie współrzędnych mających interpretację przemieszczeń węzłowych. W takiej interpretacji na węzły układu działają siły czynne – sprężystości, – tłumienia, – bezwładności,
gdzie przez K, C i M oznaczono macierze o rozmiarach odpowiednio: sztywności, tłumienia i bezwładności.
Na podstawie równania (ruchu) równowagi w sensie d’Alemberta
otrzymujemy
Równanie (a) stanowi podstawę analizy dynamicznej.