Zatrudnił wybitnego gramatyka i dworzanina Claude Favre de Vaugelas jako nauczyciela dla swoich dzieci.
Perspektywa Marii na ewentualne odziedziczenie szwajcarskiego księstwa Neuchâtel, w pobliżu Sabaudii, upadła w 1643 roku przez decyzję króla o legitymizacji Ludwika Henryka Burbon, kawalera z Soissons (1640-1703), syna brata Marii. To powstrzymało zmianę wpływów francuskich na sabaudzkie w tym regionie, ale zostawiło Tomasza z tylko trochę więcej niż pustym tytułem „księcia Carignano”. Maria ostatecznie odziedziczyła główną posiadłość jej brata we Francji, w hrabstwie Soissons, ale było to traktowane jako apanaż dla francuskiej gałęzi rodziny. Po Tomaszu, najstarsza gałąź jego potomków powróciła do Sabaudii, na przemian wychodząc za mąż za francuskie, włoskie i niemieckie księżniczki
Publiczna kariera Pierwsze kroki i służba dla Hiszpanii lewo|mały|294x294px| Antoni van Dyck. Tomasz Franciszek, książę Carignano Pierwsza zarejestrowana przez Tomasza służba jako dowódcy w piemonckiej armii jego ojca przypada na czas wojny przeciwko Francji w 1630 roku (patrz wojna o sukcesję mantuańską). Prawdopodobnie w tym czasie poznał Mazarin, który (choć jego pozycją społeczna było dość skomplikowana), w 1630-32 faktycznie był francuskim agentem na piemonckim dworze.