Konrad Mańka (ur. 2 maja 1915 w Dobrodzieniu, zm. 14 lipca 1942 w Katowicach) – działacz ruchu oporu na Górnym Śląsku w latach II wojny światowej, żołnierz, bohater Ziemi Lublinieckiej, harcerz, członek komendy hufca ZHP w Lublińcu, założyciel lublinieckiej komórki Organizacji Orła Białego, aresztowany przez gestapo, stracony za działalność „przeciw narodowi i państwu niemieckiemu” podczas II wojny światowej.
Życie i działalność społeczna Konrad Mańka (pisownia niemiecka: Konrad Mainka) wychował się w Dobrodzieniu. Po podziale Górnego Śląska, w 1922 roku prześladowana przez Niemców rodzina Mańków, od pokoleń pielęgnująca polskie tradycje, musiała opuścić należący do Niemiec Dobrodzień i zamieszkała w Lublińcu, gdzie ojciec Konrada, Piotr Mańka, otrzymał pracę woźnego w miejscowym sądzie. Tu Konrad ukończył z bardzo dobrym wynikiem Szkołę Podstawową nr 1 i rozpoczął naukę zawodu stolarza w zakładzie E. Hruzika.