Okres „amerykański”, inspiracje architekturą Trzeci okres twórczości Piusa Ciapało rozpoczyna się w 1988 roku. Artystę fascynuje nowoczesna architektura wielkich amerykańskich aglomeracji. W roku akademickim 1988-1989 przebywał jako visiting professor na stażu naukowym w Eastern Illinois University w Charleston (USA). W tym czasie zapoczątkowana zostaje symfonia „Architektoniczna”, którą artysta kontynuuje po powrocie do kraju. Składa się ona głównie z prac wykonanych na płótnach napiętych na niezwykle skomplikowanych pięciokątnych i ośmiokątnych blejtramach – płótna są malowane tradycyjnie, czasem pointylistycznie oraz z wykorzystaniem drippingu, celem uzyskania iluzji 3D. Druga część Symfonii „Architektonicznej” dedykowana jest – w hołdzie – Jacksonowi Pollockowi. Jednocześnie Ciapało nadal prowadził badania nad możliwościami ekspresyjnymi płaszczyzny w malarstwie oraz stara się traktować kolorystykę swych prac na sposób muzyczny. W 1995 roku został zaproszony do Izraela z grupą studentów Akademii Podlaskiej w Siedlcach (Koło Naukowe „Trendy Sztuki”). Będąc tam studiował przekazy biblijne, historię starożytnych kultur Mezopotamii i Babilonu, obserwował i analizował aktualne wydarzenia i stamtąd zaczerpnął inspirację do kolejnej realizacji prac z serii „Architektonicznych” zatytułowanej „Wieża Babel”.