Między 1946 a 1970 odbyły się jeszcze cztery archeologiczne ekspedycje. W jednej z nich przeprowadzonej w latach 1966-1968 uczestniczyli, Michael Coe i Richard Diehl, którzy na podstawie badań ceramiki zdefiniowali osiem głównych faz rozwoju San Lorenzo: Ojochi (ok. 1750–1550 r. p.n.e.), Bajío (ok. 1550–1450 r. p.n.e.), Chicharras (ok. 1450–1400 r. p.n.e.), San Lorenzo (ok. 1400–1000 r. p.n.e.), Nacaste (ok. 1000–800 r. p.n.e.), Palangana (ok. 800–400 r. p.n.e.), Remplás (ok. 300–50 r. n.e.) oraz Villa Alta (800–1000 r. n.e.).
Ceramika różnych typów z San Lorenzo Tenochtitlán była eksportowana do rozmaitych miejsc Mezoameryki, m.in. do Mazatán w stanie Chiapas.
Kolejne badania prowadziła w latach 1989-1995 Ann Cyphers z Universidad National Autónoma de Mexico, która wraz z dwoma innymi archeologami opublikowała częściowo zmienioną typologię ceramiczną.
Z kolei przeprowadzone w 1998 wykopaliska dowiodły istnienia struktur preolmeckich w postaci kopców.
Kamienne głowy Na terenie San Lorenzo Tenochtitlán odkryto także dziesięć