Podczas Bitwy Warszawskiej 1920 był dowódcą Grupy Fortyfikacyjnej Nr 8 Naczelnego Dowództwa.
Został zatwierdzony w stopniu pułkownika saperów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Później był dowódcą kursów szkolnych, wykładowcą taktyki saperów w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. W 1923, 1924 jako oficer nadetatowy 1 pułku saperów był Inspektorem Saperów w Departamencie Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych. W powołanym w połowie 1925 Departamencie V Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych był inspektorem saperów do 16 lutego 1925, po czym został szefem Wojsk Technicznych przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr X. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Pod koniec lat 20. mieszkał w Krakowie. W 1934 jako emerytowany pułkownik był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.
Zmarł 16 grudnia 1941 i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A8-6-10).