Wiersz został skomponowany pentametrem jambicznym, będącym podstawowym rodzajem wzorca metrycznego w literaturze angielskiej od schyłku średniowiecza. Schemat rymowy sonetu (abab bcbc cdcd ee), odmienny od modelu włoskiego i francuskiego, jest autorskim pomysłem Spensera i nazywa się go jego imieniemWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 158., podobnie jak strofę spenserowską ababbcbcc. Oprócz rymów Spenser stosuje aliterację: So every sweet with sour is tempered still.
Treść Konceptem wiersza jest nagromadzenie obrazów różnych roślin, które – jak róża, która oprócz pięknych i wonnych kwiatów ma ostre kolce – posiadają oprócz cech pozytywnych, jakąś wadę (jak to się mówi po polsku, łyżkę dziegciu w beczce miodu). Końcowa część utworu zawiera jego podstawową obserwację filozoficzną: So every sweet with sour is tempered still i przesłanie, że nie należy się zniechęcać – zwłaszcza w miłości – początkowymi drobnymi trudnościami. Poeta pisze wprost, że to, co przychodzi z wysiłkiem jest dla nas tym cenniejsze.