Etty był wielbicielem szkoły weneckiej i obraz zawiera ewidentne zapożyczenia z Tycjana oraz innych weneckich artystów. Od Rubensa zaś są zaczerpnięte takie motywy jak Nereidy i Tryton w morzu przed łodzią.
Co nietypowe dla przedstawienia królowej afrykańskiego państwa w angielskim malarstwie tego okresu, grupa służących Kleopatry składa się zarówno z ciemno-, jak i jasnoskórych postaci, ukazanych na równych prawach, o takim samym znaczeniu. Od początków swojej kariery Etty interesował się przedstawianiem różnych odcieni skóry, a Misjonarski chłopiec, który uchodzi za jego najstarsze zachowane znaczące dzieło, przedstawia ciemnoskóre dziecko.
Odbiór
Triumf Kleopatry szybko wywołał sensację. Etty później twierdził, że dzień po otwarciu Summer Exhibition „obudził się sławny”. Majowe wydanie „The Gentleman’s Magazine” chwaliło obraz jako „należący do najwyższej klasy”, a Charles Robert Leslie chwalił go jako „wspaniały triumf koloru”. Dzieło nie spotkało się z jednak powszechnym uznaniem.