Sam Chaucer użył jej w niektórych z Opowieści kanterberyjskich i w poemacie Troilus i CriseydaPorównaj George Saintsbury, A short history of English literature, London 1913, s. 124.. To ostatnie dzieło przełożył w całości Maciej SłomczyńskiGeoffrey Chaucer, Troilus i Criseyda. Przełożył Maciej Słomczyński, Kraków 1978 (Seria Dawnej literatury Angielskiej).. Chaucer zastosował strofę królewską również w balladach pisanych na modłę francuskąWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, o.c.,s. 165., między innymi w utworze Skarga do sakiewki własnejZobacz Od Chaucera do Larkina. 400 nieśmiertelnych wierszy 125 poetów anglojęzycznych z 8 stuleci. Antologia w przekładzie Stanisława Barańczaka, Kraków 1993.. Niezwykła popularność Chaucera sprawiła, że jego zwrotka była naśladowana przez wielu poetów angielskich i szkockich piętnastego wieku, w tym przez Roberta Henryssona w Testamencie Kresydy i Johna Gowera. Benedyktyński mnich John Lydgate napisał strofą królewską ogromny, liczący 36 365 wersów poemat The Fall of the Princes.