Ze względu na śmierć cesarza Fryderyka II Hohenstaufa nikt nie mógł zagwarantować Fryderykowi sukcesji, a Austrię i Styrię po 1250 zajęli Czesi. Przemysł Ottokar II zaczął oblegać zamek pod Wiedniem, w którym przebywali Roman i Gertruda, w drugiej połowie 1253 zmuszając księcia halickiego do ucieczki i rozwiązania małżeństwa. Na mocy układu pokojowego Gertrudzie przyznano część Styrii i 400 grzywien srebra rocznie. W 1267 król czeski odebrał jej te przywileje, a ją samą wypędził.
Od około 1266 roku dorastał na dworze księcia Górnej Bawarii Ludwika II razem z Konradynem, księciem Szwabii oraz pretendentem do tytułu króla Sycylii i Jerozolimy. Po śmierci regenta Sycylii Manfreda, stryja Konradyna w bitwie pod Benewentem w 1266, jego tereny zajął Karol I Andegaweński, mający poparcie papiestwa. Karol został także władcą Neapolu, który w imieniu Konradyna zdobył Manfred. W 1267 Konradyn i towarzyszący mu Fryderyk przekroczył Alpy i wkroczył do Włoch, aby upomnieć się o swoje dziedzictwo i gdzie był radośnie witany przez stronnictwo gibelinów. Udało mu się zająć Rzym i wzniecić powstanie na Sycylii wobec nieobecności Karola. W listopadzie 1267 został obłożony klątwą przez papieża Klemensa IV, który zwołał przeciwko niemu krucjatę. Konradyn 23 sierpnia 1268 roku przegrał bitwę pod Tagliacozzo z wojskami Karola Andegaweńskiego.