Studier af den nya konsten (1913) poświęcona malarstwu modernistycznemu.
Kolejne swoje prace Brunius poświęcił teatrowi: Elaka dialoger om teater och verklighet (1917), Furstens återkomst, Intima teatern (1919), Nyckeln och ringen, Svenska teatern s. å., Den gröna flickan, Svenska teatern (1920), Dalin och drottningen, Svenska teatern (1925), Messeniernas fall, Dramatiska teatern (1926).
Do jego głównych dzieł należy też książka Modern engelsk litteratur (1923), traktująca o współczesnej literaturze angielskiej. W ostatnich latach życia Brunius często wyjeżdżał do Włoch, czego efektem stały się książki Rafael (Ord och Bild 1920) i Mantegna (Kunst og Kultur 1922), obie będące wstępem do książki o klasycznym fresku. W 1923 roku okazał się ostatni zbiór jego esejów, Kätterier i konst, litteratur, teater.
Życie prywatne 17 sierpnia 1908 roku ożenił się z Gerdą Cecilią (Célie) Cleve, córką profesora Pera Teodora Cleve. Była ona zatrudniona jako stały współpracownik Svenska Dagbladet (1907–1920) oraz współpracownik Husmodern (1921–1923), a od 1923 roku należała do zespołu redakcyjnego Bonniers veckotidning. W swych artykułach zajmowała się między innymi problematyką domu, ubiorów i mody.
Przypisy
Kategoria:Szwedzcy krytycy sztuki Kategoria:Szwedzcy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1879 Kategoria:Zmarli w 1926 Kategoria:Ludzie urodzeni w Sztokholmie