Literatura Majów, którą znamy, została zredagowana przez uczonych tubylców. Bracia zakonni, których zadaniem była ewangelizacja społeczeństwa, nauczyli autochtonów pisać w językach lokalnych używając alfabetu łacińskiego. Być może teksty były zapisywane przez Majów na zwojach, jednakże najprawdopodobniej były przekazywane ustnie, z pokolenia na pokolenie, do czasu epoki kolonialnej i nabycia przez autochtonów umiejętności pisania.
Epoka przedkolonialna Do czasów obecnych zachowały się świadectwa literatury Majów. Wśród tych dzieł możemy znaleźć wiele tekstów, napisanych hieroglifami na kamieniu, stiuku, drewnie, ceramice, kościach, żadach i innych materiałach, oraz w tzw. kodeksach (w formie leporello zrobionych z papieru amate lub skóry zwierząt (np. jeleni). Do czasów współczesnych zachowały się zaledwie 3 kodeksy Majów, wszystkie z epoki postklasycznej (Drezdeński, Paryski i Madrycki). Zawierają one informacje z zakresu astronomii (np. tabele zaćmień), kalendarzy i rytuałów religijnych. Inskrypcje w kamieniu, pochodzące głównie z okresu klasycznego, upamiętniają wydarzenia historyczne (intronizacje władców, budowę świątyń, bitwy), genealogiczne (listy dynastyczne) i - nade wszystko - chronologiczne. Szacuje się, że obecnie możliwe jest odczytanie ponad 90% wszystkich tekstów hieroglificznych Majów.