Od tej pory nasiliły się incydenty zbrojne. Wojsko pruskie zaczęło działać coraz bardziej agresywnie i doszło do kilku bitew i potyczek z powstańcami wielkopolskimi. Polacy jednak początkowo łudzili się jeszcze, że swoje cele mogą uzyskać bez walki. Ostatecznie wskutek agresywnej postawy wojsk pruskich 28 kwietnia Polacy zdecydowali się na zerwanie układów.
Bitwa 28 kwietnia 1848 wojska pruskie postanowiły zająć Grodzisk Wielkopolski. Oddział pruski składał się z 600 żołnierzy piechoty, 100 huzarów i dwóch dział. Mieszkańcy Grodziska postanowili temu przeciwdziałać i zabarykadowano drogi prowadzące od strony Opalenicy. Prusacy zajęli dogodną pozycję i otworzyli ogień artyleryjski do poczynionych umocnień. Ostrzał ten zmusił obrońców pod dowództwem dr Markusa Mosse do wycofania się.
Wojsko pruskie następnie wkroczyło do miasta i zaczęło się rozkwaterowywać. Polakom w tym momencie przyszła pomoc z Doktorowa w postaci oddziału 200 kosynierów. Rzucili się oni na obydwa pruskie działa ustawione za Grodziskiem. Atak ten jednak pod silnym ogniem pruskim się załamał i powstańcy się wycofali.
Zobacz też Wojsko wielkopolskie 1848 roku Pomnik Wiosny Ludów w Grodzisku Wielkopolskim
Przypisy
Bibliografia Kazimierz Rakowski, Powstanie poznańskie w 1848 roku..., Lwów 1900.
Grodzisk Wielkopolski Kategoria:Historia Grodziska Wielkopolskiego