Paternus napisał dzieło dotyczące wojskowości pod tytułem De re militari lub Militarium, które nie zachowało się, ale było jednym ze źródeł dla podręcznika wojskowości Flawiusza Wegecjusza Renatusa. Paternus był wybitnym prawnikiem o czym świadczy określenie go przez Wegecjusza jako diligentissimus iuris militaris adsertor, czyli najwybitniejszego znawcy prawa wojskowego. Kompilatorzy prawa za czasów cesarza Justyniana korzystali w Digesta z jego dzieł. Na Paternusa powoływali się znawcy prawa wojskowego tacy, jak Arriusz Menander czy Emiliusz Macer, w kwestiach zadań budowlanych dla żołnierzy, dyscypliny wojskowej czy traktowania zdrajców i dezerterów.
W 182 Paternus wziął udział w nieudanym spisku na życie Kommodusa, który zawiązali Marek Ummidiusz Kwadratus, siostrzeniec Marka Aureliusza i Lucylla, siostra Kommodusa. Następnie razem z drugim prefektem pretorian Tygidusem Perennisem przyczynił się do zamordowania Saoterusa, pokojowca cesarskiego (, łac. cubicularius) i ulubieńca Kommodusa. Jednakże po zabójstwie Saoterusa, Perennis wykorzystał sytuację i namówił Kommodusa do usunięcia Paternusa z urzędu dowódcy gwardii pretoriańskiej pod zarzutem przeszkadzania w wykryciu i ukaraniu spiskowców. Po kilku dniach Paternus został oskarżony o udział w spisku mającym na celu przejęcie władzy cesarskiej przez Salwiusza Julianusa.