Najprawdopodobniej na Islandii puch edredonowy zbierany jest już od początku istnienia siedlisk ludzkich na tej wyspie, tj. od IX wieku. W XIII wieku podjęto pierwsze działania ochronne, bowiem prócz puchu ludzie wybierali z gniazd również jaja. Zwyczajowo w dwóch pierwszych lęgach wybierano zarówno puch, jak i jaja, zaś trzecie zniesienie pozostawiano do odsiedzenia. W latach 1909–1917 na Islandii zbierano rocznie średnio 2,5 tony puchu edredonowego z około 250 kolonii.
W Norwegii, na wyspach Helgeland (region Nord-Norge) również istnieje długa tradycja zbierania puchu edredonowego. Tradycyjnie zbieraniem i obrabianiem puchu zajmują się kobiety. Lokalna ludność traktuje edredony jako część żywego inwentarza, buduje dla nich specjalne „domy” i dogląda gniazd podczas sezonu lęgowego. „Domy” dla edredonów zbudowane są z kamieni, darni i desek, blachy do pokrywania dachów i innych materiałów, które są dostępne w okolicy. Niekiedy przypominają nawet schronienia dla bydła. Celem ich budowy jest nie tylko zapewnienie ptakom ochrony przed drapieżnikami, ale i utrzymania gniazda (i tym samym puchu) suchym.
Zbiory Na Islandii po wybraniu puchu z gniazda zastępowany jest on sianem.