Armii, a po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do armii austriackiej, brał udział w oblężeniu Przemyśla, gdzie dostał się do niewoli rosyjskiej. Przebywał w niej od marca 1915 do sierpnia 1918, był osadzony w Carycynie.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Awansowany do stopnia podporucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 6 pułku Strzelców Podhalańskich. Wstąpił w służbie notarialnej II Rzeczypospolitej. Pracował w Brzozowie, następnie jako notariusz w Dubiecku przez sześć lat, a od 1926 w Tarnopolu do 1939 przy ulicy 3 Maja 6. W 1934 jako porucznik rezerwy piechoty był zweryfikowany z lokatą 2. na liście oficerów pospolitego ruszenia ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919; był wtedy w Oficerskiej Kadrze Okręgowej nr V – korpus oficerów piechoty, jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny; pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnopol.