Samochód został wyposażony w silnik i skrzynię biegów Riley, dostarczone przez Clairmonte'a. Na nadwozie składała się kratownica przestrzenna. Przednie zawieszenie zawierało sprężyny śrubowe i amortyzatory, a na tylne oś De Dion i wahacze wleczone. Tylne hamulce umieszczono wewnątrz celem zmniejszenia masy nieresorowanej.

Prace nad nadwoziem postępowały powoli z powodu wielu zleceń i trudności finansowych Lotusa. W związku z tym we wrześniu 1952 roku Clive Clairmonte wycofał zlecenie, zabierając nadwozie, przednie zawieszenie i silnik ze sobą. Jednakże silnik Riley wkrótce potem wybuchł, i Clairmonte zdecydował się przerobić Lotusa Mark VII na samochód sportowy zdolny ścigać się w klasie 1500 cm³. W tym celu dokonał zmian w nadwoziu (m.in. poszerzył je) i zawieszeniu oraz wykorzystał czterocylindrowy silnik Lea-Francis o pojemności 1496 cm³. Clairmonte prawdopodobnie zastosował również zaprojektowany przez Chapmana tył samochodu (m.in. oś De Dion), jako że okazał się on bardzo podobny do tego zastosowanego w Lotusie Mark VIII, z wyjątkiem sprężyn.