Podczas sejmu piotrkowskiego mianowano go wojewodą inowrocławskim (1523), a następnie wojewodą brzeskim kujawskim (1528). W 1530 został starostą grabowskim. W 1532 mianowany wojewodą łęczyckim.
Pozostawał w bliskiej przyjaźni z Łaskimi i Kościeleckimi. Interweniował przez swojego posła u Jana Zapolyi w sprawie uwięzienia Hieronima Łaskiego na Węgrzech w 1534.
Był trzykrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Anna Kościelecka, córka starosty dobrzyńskiego Wincentego i Barbary z Golanic. Miał z nią syna Mikołaja, kasztelana wieluńskiego.
Drugi raz ożenił się z Katarzyną Górską, córką kasztelana lędzkiego Wojciecha i wdową po Mikołaju Nakonowskim.
Trzecią żoną została Dobrochna (Małgorzata), wdowa po Andrzeju Wierzbięcie Wieruszowskim, z którą miał troje dzieci: Anną, żonę Jana Bratoszewskiego
Erazma, starostę kruszwickiego, żonatego z Anną Bardzką, a następnie z Zofią z Narbuttów, wdową po Mikołaju Niemirowiczu-SzczytcieT. Jaszczołt, Ród Niemiry z Wsielubia - Niemirowiczowie i Szczytowie herbu Jastrzębiec do połowy XVI wieku, [w:] Unia w Horodle na tle stosunków polsko-litewskich, S.Górzynski (red.), Wydawnictwo DiG, Warszawa 2015, s. 230-232
Ambrożego, ożenionego z Elżbietą Jemielską.
Przypisy
Bibliografia Andrzej Oporowski, Polski Słownik Biograficzny, t. 24, s.