Tadeusz Wacław Jaroszyński (ur. 22 września 1880 w Suchem Lipiu, zm. 20 maja 1933 w Dziekance) – polski lekarz neurolog, psychiatra i psycholog.
Życiorys Urodził się na Lubelszczyźnie jako syn Franciszka Jaroszyńskiego i Ludwiki z domu Sadowskiej. Miał ośmioro rodzeństwa; dorosłości dożyło sześcioro, w tym inżynier i fotograf Jan Zygmunt Jaroszyński oraz lekarz i szachista Paweł Ignacy Jaroszyński. Po ukończeniu gimnazjum w Lublinie podjął studia medyczne na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Studia ukończył na Uniwersytecie Kazańskim w 1905 roku, uzupełniał je w klinice neurologiczno-psychiatrycznej Jana Piltza w Krakowie, na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie i w Paryżu, pod kierunkiem Józefa Babińskiego. Po powrocie do Warszawy pracował w Szpitalu św. Ducha i przy ul. Złotej. Uczył też higieny w Gimnazjum Męskim im. Mikołaja Reja w Warszawie.
Należał do Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego od czasu założenia w 1920 roku. Był przez 10 lat wydawcą „Neurologii Polskiej”.