Wacław Stankowicz Kostewicz (zm. 1532) – marszałek królewski (1511), marszałek hospodarski (od 1509 lub 1511), dzierżawca kobryński, starosta kobryński, dorsuniski (1510–1514).
Prawdopodobnie pieczętował się herbem Leliwa.
Syn Stanka (Stanisława) Kostewicza, namiestnika kowieńskiego. Brat Janusza Stankowicza Kostewicza, wojewody witebskiego i podlaskiego.
Życiorys Widnieje w dokumentach potwierdzających unię w Mielniku (1501).
Jego pierwszą żoną była ostatnia z rodu książąt kobryńskich – Anna, w pierwszym małżeństwie za wojewodą moskiewskim Fiodorem ks. Bielskim, córka Semena ks. Kobryńskiego (prawnuka wielkiego księcia litewskiego Olgierda) i Julianny z ks. Holszańskich.
W 1512 żona Anna otrzymała księstwo kobryńskie po zmarłej bratowej – Fiedorze (Zofii) z Rohatyńskich II v. za Jerzym Pacem III v. za Mikołajem Radziwiłłowiczem. W 1516 Wacław Kostewicz otrzymał od króla po śmierci żony księstwo kobryńskie w dożywotnią dzierżawę. Dał przywileje cerkwi w Kobryniu, a w 1522 ufundował kościół w Dobuczynie (Prużanie). Mimo tego w 1522 Zygmunt I Stary daje przywilej na księstwo kobryńskie królowej Bonie. Kostewicz nie rezygnuje jednak z dożywocia na Kobryniu, ale musi podporządkować się decyzjom Bony.