W latach 1821–23 jako adiunkt miał okazję zapoznać się z kolekcją islandzkich manuskryptów Arnamagnæan. Wtedy też zaczął tłumaczyć z nich pierwsze teksty na język duński i norweski. Z uwagi na bogaty materiał źródłowy postanowił zachęcić innych badaczy do pomocy. W tym celu założył towarzystwo naukowe Det Kongelige Nordiske Oldskriftselskab (1825), które regularnie publikowało nordyckie teksty i zajmowało się badaniem obiektów archeologicznych. W 1826 roku Rafn został profesorem, a cztery lata później członkiem duńskiej komisji królewskiej ds. starożytności. W 1835 roku światowy rozgłos zyskała wydana przez niego książka Antiqvitates Americanæ, w której zebrał skandynawskie opowieści o wyprawach do Ameryki Północnej wraz z objaśnieniami i reprodukcją rękopisów. Sugerował w niej, że wspomniana w sagach Winlandia mogła znajdować się na wybrzeżu Massachusetts i Rhode Island. W kolejnym roku Rafn został przyjęty do Amerykańskiego Stowarzyszenia Antykwariuszy.
Zmarł w 1864 roku w wieku 69 lat. Pochowany został na cmentarzu Assistens Kirkegård w Kopenhadze. Na jego grobie postawiono kamień runiczny dla upamiętnienia jego zasług dla filologii skandynawskiej.
Przypisy
Kategoria:Duńscy tłumacze Kategoria:Skandynawiści Kategoria:Urodzeni w 1795 Kategoria:Zmarli w 1864