Pod koniec lat 30. był prezesem lwowskiego oddziału POW i sekretarzem Sekretariatu Komitetu Porozumiewawczego Polskich Organizacji.
Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Od 1940 był osadzony w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, po czym wstąpił do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Od 8 kwietnia do 30 października 1942 w stopniu podpułkownika był dowódcą 18 pułku piechoty. Później pełnił funkcję szefa sztabu 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. Wraz z 2 Korpusem Polskim Polskich Sił Zbrojnych przebył szlak przez Bliski Wschód. Sprawował stanowisko dowódcy 18 Lwowskiego batalionu strzelców. W tej funkcji brał udział w kampanii włoskiej, uczestniczył w walkach w bitwie o Monte Cassino, gdzie został ciężko ranny. Od 25 sierpnia do 15 października 1944 sprawował stanowisko zastępcy dowódcy 6 Lwowskiej Brygady Piechoty.