1 listopada 1918 został rozbrojony przez Ukraińców. Następnie przyłączył się do strony polskiej w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. Walczył w stopniu podporucznika w załodze Odcinka I Dom Techników-Seminarium, gdzie został ranny w nogę, jednak mimo tego nadal brał udział w walkach na odcinku Szkoły Kadeckiej. W trakcie obrony posterunku na Wulce został ciężko ranny w prawą nogę. Pomimo przeprowadzonej operacji zmarł w wyniku upływu krwi.
Został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa (kwatera II, miejsce 79).
Uchwałą Rady Miasta Lwowa z listopada 1938 jednej z ulic we Lwowie nadano imię Wiktora Ślepowron-Kamieńskiego.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – pośmiertnie (dekoracja dokonana 17 kwietnia 1921 we Lwowie przez gen. broni Tadeusza Rozwadowskiego) Krzyż Niepodległości – pośmiertnie 4 listopada 1933 za pracę w dziele odzyskania niepodległości. Signum Laudis Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej
Przypisy
Bibliografia