Soroczyno (biał. Сарочына, Saročyna; ros. Сорочино, Soroczino) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie uszackim, 10 km od Uszaczy, 140 km od Witebska. Jest siedzibą sielsowietu Soroczyno. We wsi krzyżują się drogi R46 i R113.
Historia Pierwsza pisemna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1495 roku, kiedy leżała ona w województwie połockim.
W 1655 roku majątek należał do Szczyttów. W tym czasie funkcjonowała drewniana cerkiew. Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w województwie połockimВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 83.. W 1833 roku majątek zamieszkiwało 214 osób, chrześcijan, należał do ziemianina I. Korsaka. W skład majątku wchodziły wsie Soroczyno, Słoweni, Krasowszczyzna. Według inwentarza z 1846 roku w Soroczynie było 6 domów i 80 mieszkańców. Wieś została opisana w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. Z opisu wynika, że w 1902 roku leżała w gminie Czerstwiaty (nad jeziorem Czerstwiaty), w 11 domach mieszkało tu 80 mieszkańców. W 1854 roku zbudowano drewnianą cerkiew św. Michała Archanioła. Znajdowała się w nim Ikona Matki Bożej Soroczyńskiej. W Święto Wniebowstąpienia Pańskiego odbywała się procesja z cerkwi w Apanaskowiczach do cerkwi w Soroczynie, gdzie odbywał się jarmark.