Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i ukończeniu Szkoły Podchorążych, w listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Przydzielony do 8 pułku piechoty Legionów brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. 13 stycznia 1919 został ranny w rękę pod Skniłowem. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był nadal oficerem do 8 Pułku Piechoty Legionów, stacjonującego w Lublinie. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. W 1928 był oficerem sztabowym 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu. W październiku 1931 został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI do prac Przysposobienia Wojskowego. W tym czasie pełnił funkcję komendanta Okręgu VI Związku Strzeleckiego we Lwowie. W kwietniu 1934 został przeniesiony z DOK VI do 82 Pułku Piechoty w Brześciu na stanowisko dowódcy batalionu. W 1936 był oficerem rezerwy Związku Strzeleckiego w stopniu okręgowego. W 1939 roku pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Baranowicze na stanowisku komendanta rejonu uzupełnień.
W czasie II wojny światowej był jeńcem obozów w Ostaszkowie i Kozielsku (uwolniony przez Wasilija Michajłowicza Zarubina – majora NKWD). W 1946 przebywał w Kairze, potem w Londynie.