Jako stypendysta Fundacji Guggenheima wyjechał do Berlina, gdzie w latach 1931-32 podczas zajęć z muzykologii porównawczej u Ericha von Hornbostela zainteresował się muzyką kręgu pozaeuropejskiego; później pogłębiał wiedzę o muzyce Bliskiego Wschodu (bardziej z pobudek estetycznych niż religijnych). W latach 1923–33 koncertował w Europie, a następnie w Stanach Zjednoczonych, zapoznając publiczność głównie z własnymi kompozycjami, które poprzedzał dowcipnymi i często ironicznymi komentarzami.

W 1927 założył czasopismo New Music Quarterly (był jego redaktorem do 1936), na łamach którego publikował partytury współczesnych kompozytorów (m.in. Ch. Ivesa: fragment IV Symfonii, The Fourth of July, Washington's Birthday oraz zbiory 34 Songs i 19 Songs; A. Weberna, A. Schönberga, Rugglesa, Rieggera, Beckera, Varèse'a).

Cowell był zapalonym propagatorem twórczości współczesnych kompozytorów, przede wszystkim amerykańskich: wydał American Composers on American Music (1933), wspólnie z żoną Sidney Cowell napisał monografię Charles Ives and His MusicWydanie polskie nakładem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego (PWM), Kraków, 1982. (1955).