Wymagało to od wspólnoty żydowskiej stworzenia mechanizmu zbiórki środków pieniężnych na podatek.
Swobodny pobyt Żydów w mieście nie spodobał się jednak katolickim kaznodziejom, zaczęły narastać nastroje antysemickie. Wysuwano postulaty segregacji Żydów. W odpowiedzi na te nastroje 29 marca 1516 Senat Wenecji wydał dekret, w którym nakazywał wszystkim Żydom w mieście zamieszkanie w wydzielonej dzielnicy Ghetto Nuovo. Żydzi mogli przebywać poza gettem, ale tylko w wyznaczonych godzinach. Wieczorem bramy getta były zamykane, każdy, kto znalazł się poza gettem poza wyznaczonymi godzinami miał być aresztowany. Mieszkańcy, którzy zamieszkiwali dzielnice wcześniej, musieli przenieść się gdzie indziej. Getto miało być strzeżone, a strażników (chrześcijan) opłacała wspólnota żydowska. Zakazano budowy synagog w mieście. Nakazano również, by czynsze płacone przez Żydów chrześcijańskim właścicielom budynków w getcie były o ⅓ wyższe niż czynsze płacone przez poprzednich najemców.