U schyłku XVIII wieku nastąpił nawrót do architektury gotyckiej i nurt ten został nazwany neogotykiem. Pod koniec występowania stylu, w Anglii w połowie XIX wieku pojawiły się budowle podobne do katedr oraz rezydencji niemieckich i polskich końca średniowiecza. Styl ten z racji cech nawiązujących do gotyku redukcyjnego został nazwany neogotykiem redukcyjnym. Jest to styl przejściowy pomiędzy angielskim neogotykiem, a modernizmem. Neogotyk redukcyjny nie opiera się bezpośrednio na średniowiecznej dekoracyjności, lecz nawiązuje do idei i teorii tamtego okresu.
Do głównych architektów tego stylu zalicza się między innymi: Philip Webb, Richard Norman Shaw, John James Stevenson.
Cechy charakterystyczne ceglana, nie tynkowana elewacja; duża ilość okien o różnorodnych kształtach; zastosowanie łuków (łuk ostry, łuk tudorów, łuk w formie oślego grzbietu); niewielka ilość dekoracji; jednolitość fasady; brak symetrii.
Zobacz też gotyk neogotyk