To Fabrizio De André, po wysłuchaniu jego nagrań w rzymskim studiu, zainteresował się nim i zaczął pomagać mu w rozpoczęciu kariery artystycznej. W 1972 roku Francesco De Gregori wydał, wspólnie z Antonello Vendittim album Theorius campus. Na krytykach nie zrobił on jednak wrażenia, podobnie jak debiutancki, solowy już album Francesca De Gregori Alice non lo sa z 1973 roku oraz następny, zatytułowany jego imieniem i nazwiskiem, wydany w 1974 roku. Sukces przyszedł dopiero wraz z wydanym w 1975 roku albumem Rimmel, na którym Francesco De Gregori zaprezentował się jako artysta dojrzały, refleksyjny, tworzący inteligentne teksty i muzykę. Rimmel zajął 2. miejsce na liście najlepiej sprzedawanych albumów roku 1975 we Włoszech. Dobrze przyjęty przez publiczność, zapewnił swemu autorowi pozycję jednego z największych twórców włoskiej muzyki rozrywkowej. W tym samym roku Francesco De Gregori współpracował z Fabriziem De André przy realizacji jego albumu Volume VIII, na który obaj wspólnie napisali 4 piosenki: „La cattiva strada”, „Oceano”, „Dolce luna" i „Canzone per l'estate”;