W tym samym roku został przeniesiony do Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 6 w Weis na stanowisko komendanta 1. dywizjonu. 1 maja 1897 otrzymał stopień podpułkownika. Od 1899 dowodził Pułkiem Ułanów Obrony Krajowej Nr 1 w Kołomyi. 1 maja 1900 otrzymał awans na pułkownika wraz z pułkiem przeniósł się w 1901 do Lwowa na stanowisku dowódcy pułku pozostał do 1906.
Od 1906 pełnił funkcję komendanta 14 Brygady Kawalerii w Rzeszowie. W listopadzie 1906 awansował na stopień generała majora. W 1907 został wyznaczony na stanowisko komendanta nowo utworzonej 2 Brygady Kawalerii Obrony Krajowej w Ołomuńcu. 24 stycznia 1909 objął dowództwo 21 Brygady Kawalerii we Lwowie i na tym stanowisku został kolejne 3 lata. W 1910 został mianowany na stopień marszałka polnego porucznika. 24 lutego 1912 objął dowództwo 4 Dywizji Kawalerii we Lwowie. 28 listopada 1912 odszedł na urlop zdrowotny. W marcu 1913 otrzymał nobilitację szlachecką. 1 kwietnia 1913 został przeniesiony w stan spoczynku.